Don't photgraph eating girls?

Locatie: La Joya - Torrenueva
Soundtrack: Gotan Project: Queremos paz

Jam Session

Locatie: "The Who" Granada
Soundtrack: Yo la tengo - Pass The Hatchet, I Think I'm Goodkind

On the road

Locatie: E-902 Autovia de Sierra Nevada
Soundtrack: Astor Piazzolla - Libertango

Summer's here

Locatie: Playa "La Joya" (Torrenueva)
Soundtrack: Magnus - Summer's here

Huye la rutina

Locatie: Calle Martinez-Rosa, Granada
Soundtrack: Absynthe Minded - Envoie

Het leven ontvlucht zichzelf en neemt soms andere wendingen. Mijn toenmalige muze is niet meer. Zo is ook mijn stad van schrijven tweeduizend kilometer meer zuidwaarts verschoven. Na anderhalf jaar van windstilte blaas ik terug leven in deze blog. De reden: een vijf maanden durend verblijf in het laatste bolwerk van de Moren in de 15e eeuw: Granada. Ik ben er voor de meeste uiteenlopende ervaringen op te doen, studies, fotografie en reizen. Zo nu en dan zal ik flarden van mijn nieuw bestaan posten, in de vorm van foto's en muziek die het beste past bij het moment. Maar ontvluchten doen we nog steeds, maar nu in de taal van Pedro Almodovar en Cervantes: huye la rutina..

Levensverzamelaars

"Misschien moet iemand dat eens opschrijven: hoe mensen elkaar aanspreken om het verhaal te laten voortgaan, elkaar ontmoeten, begroeten, werken, eten, uitgaan, vrijen en al die grote emoties uiten waarvan kunst en biografieën worden gemaakt."

Zo mooi dat Koen Peters het voor mij samenvat in zijn Grote Europese roman. Sommige mensen zijn verzamelaars, sprokkelen hun leven bijeen en hangen ze op aan de kapstok van hun eigen herinneringen. Levensverzamelaars, ik ben er daar een van. Denk ik. U ook?

De dagen van verwondering...

ze komen terug.

Ik voel het aan mijn linker dikke teen, aan de sterkte van mijn koffie, het slagen van de regen tegen de ruit, de rustige avond en de muziek van Girls in Hawai.

Ik kijk er naar uit...

God spreekt geen Frans

Na mijn treinreis van 2uur en 15 minuten sta ik aan het Sint Pietersstation te wachten op een bus richting kot. Het perron wordt versierd met een handje vol medereizigers op weg naar overal en nergens. Voor mij staat een groepje jonge Franstalige Gentenaren. Een vreemd fenomeen in een Vlaamse stad. Gents werd er probleemloos gecombineerd met Frans.

Een van de jongens vertelt: "Mon frère était marié à Bruxelles verleden weekend, we zaten daar in dien kerk, et tu sais que le pasteur a dit? God spreekt geen Frans, mijn viering gaat door in het Nederlands". Ik fronste bij die uitspraak, communautaire spanningen kwamen wel even heel dichtbij. Eeuwenlang sprak God toch Latijn, een Romaanse taal waaruit het Frans voortgevloeit is. Zo plots vergat hij de taal van l'amour en Jacques Brel.

Jammer toch, het wordt tijd dat God terug naar school gaat.

Gespot (1)

Examens zijn soms zware periodes voor studenten, pauzes zijn dan ook een must have na lange periodes van droge stofobservaties in een vaak nog droger brein. Maar sommige studenten kunnen maar moeilijk afstand nemen van hun studiemateriaal. Zo zag ik gisteren op een van mijn dagelijkse fietstochten een mannelijke student op zijn bureaustoel voorbij rollen aan de overkant van het water. Het was een onafscheidelijk duo, die student en zijn stoel. Samen gleden ze oneindig verder over de stropkaai langs de schelde, richting Sint Lievenslaan. Ik volgde met mijn fiets op een afstand, nieuwsgierig aan de overkant op het tempo van zijn bureauwieltjes, tot dat hij een kot binnenging en ik afdraaide richting eindigheid.

Ver-waar-lozing?

Het zijn zware tijden voor mijn blog: weinig tijd en aandacht die leidt tot bijna verwaarlozing. En een blog te lang verwaarlozen is gevaarlijk, het maakt dat je er van vervreemd. Sommige mensen denken dat er niet veel tijd in kruipt, maar niets is minder waar. Ik publiceerde de laatste tijd niets meer, meer dan een maand lang. Ik vond de tijd en inspiratie niet om nog iets te schrijven. Misschien ben ik niet de enige als ik naar tiekenei kijk. Maar vrees niet daar komt verandering in, zelfs met dagelijks een examen in het verschiet. Bezoek mij bij tijd en stond, er komt weldra meer.

Regen

Regen is pas nieuws als hij overdrijft of wegblijft.
Maar o de geur van regen. Oud nieuws.
Regen brengt de holte terug. Zomerregens aan de jongenskamer. Of lopen in het sterke lichaam op hete, zinderende landwegen. Dan ineens de dikke druppels, almaar sneller, op het kurkdroge zand. Díé geur. Van vochtig stof. En maar doorlopen, nat tot in het ontluikende kruis, haast zwevend van geluk de toekomst in.
En daar, nu, in die toekomst, kruipt ook hij dagelijks groeiend in zijn honkvaste bed. De dag is vol geweest, dezelfde regen tikt tevreden op het dakvenster. Hij glijdt de deken onder, de vertrouwde holte in. De wereld zoemt behaaglijk om onze omhelzing. De regen zal zijn verre slaap omarmen.

Regen maakt het huis huiselijker, de holte vollediger. Druppels die aandringen om binnen te mogen. Regen sluit zichzelf uit, en ons in. Zo wordt binnen nog binnener.
Loop ik tegenwoordig alleen in de regen, dan kan ik chagrijnig worden. Loopt men daarentegen met twee, er welt een vrolijkheid op. Zeker onder een paraplu: dan ontstaat een wandelende, bijna wellustige binnenruimte. Maar dan buiten.
O de verzoening van de regen.

Op een beschermd terras naar de regen kijken. De neerslag van ons voorbijgaan. Dan de gelezen krant in die regen leggen. Het vervloeiende nieuws, de waterverf van de formatie, de mascara van de gebeurtenissen die uitloopt in de tijd.
Of nog eens onverdacht omhoog te kijken. Wie volhoudt, ziet hem terug naar de wolken vallen, de regen. Ook in plassen doet hij dat: heen en terug vallen. Tussen hemel en aarde.

En ach, het geluid. Van auto's in de regen. Ook de ring zingt anders dan. En als hij voorbij is, de regen, duurt enkele ogenblikken lang het geluid van iets nieuws. Na de regen rijst heel even de vraag: waar waren we gebleven?
Net de krant dus, maar met andere inkt.

Bernard Dewulf

Bertolt Brecht vs Yves Leterme

"Zou het niet eenvoudiger zijn als de regering het volk ontbond en er een ander koos?"

Het theater dat onze Belgische politiek heet kreeg gisterenmorgen voor mij een nog absurder kantje. Een van de lezers van de Morgen haalde Bertolt Brecht, een van de founding fathers van het huidige theater, van onder het stof uit. Een toepasselijk citaat om de huidige politiek wantoestanden nog eens dikker in de verf te zetten. De Morgen maakte er prompt een affiche van om hem onder lezers te verspreiden.

Koffie

I am 71% Addicted to Coffee

Hoeveel scoort u?

Oorgasmes

Mijn 25 meest afgespeelde volgens Itunes. Stuk voor stuk een genot voor het gehoor.

Iemand een verzoeknummer? Toevallig een nummer in dat ook tot jouw favorieten behoort? Een lied met een speciale of net erg gewone herinnering? Hoe ziet jou top 5 eruit?

Tijd tekort?

Hij: ik zou meer tijd moeten hebben om te schrijven

Zij: we zouden voor zoveel zaken meer tijd moeten hebben... en ook voor zoveel niet-zaken

Wolfskers

Ik ben gisteren het nieuwe toneelstuk van Guy Cassiers gaan zien in de Vooruit. Het stuk draait om de frustratie en (on)macht van drie oud dictators uit de 20e eeuw: Lenin, Hitler en Hirohito.Cassiers toont geen machtsgeile dictators maar drie bijna hopeloze mensen op het einde van hun macht. Hitler lijdt onder een depressie, Kamaraad Lenin(Vic de Wachter) is half verlamd en Hirohito is gevangen. Rond de drie passieve personnages leeft een hofhoudin die gemoedelijk van dictator naar dictator dartelt. Ijzersterke teksten worden afgewisseld en versterkt door prachtige visuals en muzikale effecten.

"De titel van de voorstelling Wolfskers (lat. Atropa Belladonna) verwijst naar een van de giftigste planten die we kennen. Een wolfskersvergiftiging doorloopt verschillende stadia: spreekmoeilijkheden, koorts, onverstaanbaar raaskallen, trillende spieren, hallucinaties, coma en dood door verstikking. Doorloopt de vergiftiging door de macht op een bepaalde manier niet dezelfde fases?"

Wolfskers speelt nog tot zaterdag 24 november in Kunstencentrum Vooruit

Dampoort

Kruispunt van spoor, weg en water dat mensen kanaliseert
in alle mogelijke richtingen.

Dampoort doet versnellen, vertragen, doorgaan, stoppen.

En altijd weer het ononderbroken geruis.

Er staan meer foto's van ons dampoortproject online. Check it out

"Wie zich niet kan beperken, kan niet schrijven."

Nicolas Boileau, Frans dichter (1636-1711)

Griep is besmettelijk, liefde ook

Sigur Ros - Heima